Stojiljković Đorđe

Rođen 10. aprila 1913. u Kragujevcu, poginuo 31. januara 1978. u Kragujevcu.

Prema tvrdnjama savremenika, u Beogradu nije bio viđen brži igrač od njega! To mu je bilo i najjače oružje koje je, došavši iz kragujevačkog Radničkog u BSK – Beograd (1937-1944), kao desni bek maksimalno koristio. Kad se ovome doda silina starta i vrlo snažan udarac, bio je dobar model odličnog beka – razarača.

U “plavom” dresu BSK-a nasledio je “Pegija” Radovanovića i uspeo da stekne reputaciju u najboljem timu koji je BSK imao u svojoj istoriji: Mrkušić, Stoiljković, Dubac, Manola, Dragićević, Lehner, Gilišović, Vujadinović, Božović, Valjarević, Nikolić. Ovaj tim je dominirao u prvenstvu 1938/39. i sa pet bodova više od glavnog konkurenta zagrebačkog Građanskog, osvojio titulu državnog prvaka (liga od 12 klubova).

Pored pet utakmica za gradsku selekciju Beograda, triput je branio boje reprezentacije Jugoslavije, sve tri 1940: 31. marta protiv Rumunije (3:3) u Bukureštu za Dunavski kup (još je debitovao Nikolić – “Popac”), 14. aprila protiv Nemačke (2:1) u Beču i 22. septembra protiv Rumunije (1:2) u Beogradu, za Dunavski kup.

Završio je tragično u 65. godini vraćajući se iz ribolova, kada je u blizini Kragujevca, na putu za Kraljevo, nastradao u automobilskoj nesreći.