Stefanović Ljubiša

Rođen 4. januara 1910. u Beogradu, umro 17. maja 1978. u Nici, Francuska.

Kao centarhalf klasičnog stila igre, počeo je da se razvija u beogradskim klubovima SK Vardar i SK Jedinstvo, a tokom 1928. nosio je “plavi” dres BSK – Beograd. Kad je iste godine završio gimnaziju, otišao je da nastavi školovanje prvo u Brisel, a juna 1929. počeo je da studira pravo u Monpeljeu (Montpellier) u Francuskoj.

Osrednjeg rasta, ali odličan tehničar, brz u startu i dobar u igri glavom, u novoj domovini dostigao je zenit karijere i zajedno sa zemljakom Ivicom Bekom prvo igrao u FC Sete, sa kojim je osvojio Kup Francuske 1930., a posle toga u SC Nîmes (1931-1933), AS Saint-Etienne (1934-1937), Toulouse FC (1937-1938), Olympique Avignon (1938-1939) kada je završio karijeru zbog teže povrede kolena (meniskus).

Jedanput je obukao dres gradske selekcije Beograda i četiri puta nosio dres reprezntacije Jugoslavije – sva četiri puta izvan domovine: triput na Svetskom prvenstvu 1930. u Montevideu, kada je naša reprezentacija plasmanom u polufinale postigla dotad najveći međunarodni uspeh, i poslednji put neposredno posle toga, 3. avgusta 1930. u prijateljskom susretu protiv Argentine (1:3) u Buenos Airesu.

Mobilisan tokom 1940. borio se u sastavu francuskih alpskih jedinica, a posle rata, već kao francuski državljanin (“skratio” je ime na “Leo”) tri godine radio je kao trener sa juniorima i bio funkcioner u regionalnoj trenerskoj organizaciji.

Od 1975. živeo je kao penzioner sa malim prihodom u Nici, gde je u proleće 1978. u 68. godini, umro u nemaštini, kao čuvar parkinga za automobil