Jugović Vladimir

Rođen 30. avgusta 1969. godine u selu Milutovac, pored Trstenika.

Najtrofejniji srpski fudbaler svih vremena. Igrao je za Rad i Crvenu zvezdu u Jugoslaviji, a u Italiji timovi su mu bili Sampdorija, Juventus i Lacio. U Španiji je igrao za Atletiko Madrid, a u Francuskoj za Monako. Pri kraju karijere nastupao i za austrijsku Admiru i nemački Ahen.

Isticao se kao vanserijski igrač sredine terena, sa savršenim pregledom igre i racionalnim i probojnim dodavanjima. U dugoj i uspešnoj karijeri dva puta je osvojio titulu šampiona Evrope – sa Crvenom Zvezdom i Juventusom. Za nacionalni tim je odigrao 41 utakmicu i postigao tri gola.

Do svoje petnaeste godine Jugović je u Milutovcu učio školu i igrao fudbal, da bi ga potom Tomislav Miličević, trener Zvezdine omladinske Škole, pozvao u Beograd. Tako je počela karijera ovog divnog mladića, koji je od rane mladosti spoznao pravu životnu istinu – da sve u životu najvećma zavisi od nas.

Kad je završen njegov juniorski staž, Crvena zvezda ga ne vidi kao prvotimca i ustupa ga Radu, prvoligašu sa Banjice. Igrom slučaja, tada je u tom klubu bio trener Ljupko Petrović koji je već sledeće sezone preuzeo prvi tim Zvezde. Zahteva da klub vrati Jugovića. l od tada počinje uspon ovog mladića koji je bio predodređen za velika ostvarenja na fudbalskom terenu.

Nenametljiv, kakav je po prirodi, takav je i na terenu. Neumorno trči, gradi igru, brani svoj gol, povremeno završava napadačke akcije. Ali je u potpunosti podređen interesima tima. Ne teži ličnom isticanju, skoro do samozaborava ostvaruje ideje plana igre. Takve pojedince treneri najviše cene. Tako je uvek bilo i sa Jugom, kako ga zovu saigrači. Kad je Crvena zvezda 1991. osvojila Kup šampiona Evrope, Jugović je bio jedan od igrača čiji je doprinos u finalu, kao i na prethodnim utakmicama, bio dragocen.

Krajem te 1991. u Tokiju je Zvezda igrala protiv pobednika južnoameričkog kontinenta – čileanskog tima Kolo Kolo. Junak utakmice bio je Vladimir Jugović. Iako “vezista”, dao je dva gola, a Zvezda je trijumfovala (3:0). Našao se na počasnom postolju – kao najbolji fudbaler meča dobio je automobil “Tojota”. Svi su ga slavili: u Japanu ali i u Jugoslaviji. I kao da se to događa nekom drugom, Jugović ostaje postojan – ništa ga ne dodiruje u meri koja bi mogla da poremeti njegov unutrašnji mir, ravnotežu duha, jednostavnost u ponašanju… Klasičan primer antizvezde!

Vujadin Boškov ga preporučuje Sampdoriji. Odlazi u Đenovu. Miris mora i čempresa je prijao dojučerašnjem dečaku iz malog Milutovca, koji se u velikoj italijanskoj luci odlično snalazi. Brzo je ubedio svoje nove saigrače i publiku da im je iz Beograda došao fudbaler “čiste krvi”. Sa “Sampom” u sezoni 1993-94 osvaja Kup Italije.

I pored toga što mu je bilo lepo kraj Tirenskog mora, odlazi u Torino “iz više razloga”, kako je objašnjavao tu odluku. – Juventus je ponos fudbalske Italije. U Juventusu igra izvrsno, nezamenljiv je, dobija priznanja sa svih strana. I pored toga što nema harizmu jednog Piksija, Savićevića ili Peđe Mijatovića, on se visoko kotira, ne samo kod stručnjaka. I publika ga voli. “Juve” osvaja još jednu titulu prvaka, a iste godine opet u Tokiju, njegovi “crno-beli” iz Torina postaju pobednici i Interkontinentalnog kupa. Te dve blistave krune od naših igrača ima još samo Savićević.

Jednu sezonu nastupa i za rimski SS Lazio (1997-98) sa kojim osvaja Kup Italije.

U leto 1998. godine, Jugović ostvaruje svoju davnašnju želju – odlazi u Španiju. Njegovo visoko obeštećenje isplaćuje madridski Atcltiko, klub koji je sa našim trenerom Radomirom Antićem zabeležio najveći uspeh u jednovekovnom postojanju – osvojio je “duplu krunu”! Cele sezone u Madridu je imao nevolje za koje nije znao da postoje – povrede u nizu. Ne zna se da li se više lečio ili igrao.

Vraća se na Apeninsko poluostrvo, ovaj put u dresu milanskog Intera (1999-2001) koji je pokušao da skine “prokletstvo” i da uz pomoć najtrofejnijeg fudbalera sa ovih prostora konačno osvoji prvenstvo Italije , tzv “Skudeto”, ali mu ni to nije pomoglo.

Pri kraju bogate karijere nastupao i za austrijsku Admiru (2003-04) i nemački Ahen (2004-05).

Trofeji :

– Interkontionentalni kup: 2 (1991, 1996)
– Kup Evropskih Šampiona: 2 (1991, 1996)
– Super Kup Evrope: 1 (1996)
– Prvenstvo Jugoslavije: 2 (1991, 1992)
– Prvenstvo Italije: 1 (1997)
– Kup Italije: 2 (1994, 1998)
– Super Kup Italije: 1 (1995)