Simić Nikola

Rođen 2. decembra 1897. u Beogradu, umro 22. decembra 1969. u Beogradu.

U pionirskim danima fudbala u Beogradu bio je među prvim “zvezdama”, a igrao je na svim mestima u timu, najčešće polutku i centarhalfa. Jubilarnu 100. utakmicu za BSK odigrao je na levom krilu.

Učivši bogosloviju do osmog razreda, 1911. igrao je za podmladak i posle toga za prvi tim beogradskih “plavih”. U zimu 1915/16, zajedno sa srpskom vojskom, kao izbeglica prešao je Albaniju i preko Krfa stigao do Francuske, gde je uz školovanje, uspešno igrao u Nici, Monaku, Marseju, Grenoblu, Lionu i Tuluzu, a pola godine igrao je i u Oksfordu (Engleska).

Kad se vratio u domovinu, ponovo je obukao “plavi” dres BSK – Beograd (1919-1925). Kao izvanredan tehničar i jedan od najboljih igrača, bio je kapiten tima, a kad je 1925. prestao da igra, bio je dugo godina funkcioner kluba.

Deset puta je igrao za gradsku selekciju Beograda i jedanput za reprezentaciju Jugoslavije: 2. septembra 1920. u Anversu protiv Egipta (2:4) na tzv “utešnom turniru” na olimpijskim igrama. To je bila druga utakmica ondašnje reprezentacije Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.

Ostavši u fudbalu kao vrlo vredan i poštovan funkcioner, u tri perioda bio je vođa fudbalske sekcije BSK-a: 1926-1932, 1933-1936. i 1941-1942.

Bio je selektor ondašnjeg Beogradskog loptačkog podsaveza, a kao savezni kapiten JNS sastavio je 1936. četiri reprezentacije Jugoslavije.