Rašović Branko

Rođen 11. aprila 1942. u Podgorici.

Kao centarhalf visokog rasta i odličan u igri glavom, zapažen u omladinskoj ekipi FK Budućnost iz Titograda, ojačao u drugoligaškoj konkurenciji, u sezoni 1962/63. pojavio se u dresu Budućnosti iz Titograda na prvoligaškoj sceni i postao reprezentativac. Zenit karijere dostigao je u beogradskom Partizanu za koji je igrao od 1964. do 1969.

U dresu Partizana odigrao je ukupno 197 utakmica i postigao dva gola. U sezoni 1964/65. igrao je u ekipi koja je osvojila titulu prvaka Jugoslavije i 1966. u Briselu igrala u finalu Kupa evropskih šampiona (protiv Real Madrida 1:2).

Karijeru je nastavio i završio u SR Nemačkoj, u poznatoj ekipi Borussia Dortmund (1969-1974), odigravši 79 utakmica Bundeslige (1969-1972) i još pedesetak utakmica u regionalnoj ligi.

Odigrao je sedam utakmica za omladinsku selekciju (1961-1962), pet za mladu (1962-1965), tri za “B” ekipu (1963-1964) i 10 za najbolju selekciju Jugoslavije. Debitovao je 1. aprila 1964. u prijateljskom susretu olimpijskih timova protiv Bugarske (1:0) u Nišu, a poslednju utakmicu odigrao je 7. oktobra 1967. protiv SR Nemačke (1:3) u Hamburgu.

Od 1978. do penzionisanja 2008. kao profesionalni trener radio sa prvim timom i mlađim kategorijama u beogradskom Partizanu, ali nikad nije dobio priliku da bude šef stručnog štaba.

Njegov sin Vuk Rašović bio je takođe uspešan fudbaler Partizana, a kasnije i trener koji je s Partizanom osvojio titulu prvaka Srbije 2012/13.