Maravić Dušan

Rođen 7. marta 1939. u Genessia-Injoux (kod Liona) u Francuskoj.

Njegovi roditelji, otac Manojlo i majka Danica, došli su u Francusku posle Prvog svetskog rata iz Like, iz mesta Drežnice. Otac je bio fizički radnik u šumama, rudnicima, na branama i prugama, a majka domaćica. U vreme kada je igrao fudbal za Rasing nuđeno mu je francusko državljanstvo, ali to je tada odbio. U vreme šezdesetih naš pasoš je bio vredniji od francuskog. Roditelji su, posle rata, 1945. godine, sa trojicom sinova, Nikolom, Radetom i Dušanom, naseljeni u Bajmoku, selu između Sombora i Subotice. Tu je, sa šest godina, počeo da trenira fudbal u lokalnom Radničkom. Deset godina kasnije, posle jednog fudbalskog turnira, stigao je poziv subotičkog Spartaka, a i upisao se u srednju ekonomsku školu. Nešto kasnije, uz dozvolu lekara, počeo je da igra za prvi tim sa čuvenim Tihomirom Ognjanovom.

Punu igračku zrelost doživeo u beogradskoj Crvenoj zvezdi za koju je debitovao 16. jula 1958. i do 24. juna 1964. odigrao 232 utakmice i postigao 82 gola. U dresu “crveno-belih” osvojio je tri titule prvaka (1959, 1960. i 1964. godine) i tri trofeja Kupa (1958, 1959, 1964). Igrao je i za pariski RC Paris (1964-1969), a karijeru je završio 1973. u ekipi Deportivo Italia iz Karakasa (Venecuela).

Najčešće je igrao na mestu desne polutke, a posebno se isticao dobrim izvođenjem slobodnih udaraca i jakim šutem. Postigao je prvi gol za Crvenu zvezdu u seniorskoj konkurenciji na zvaničnoj utakmici na novoizgrađenom stadionu.

Svih sedam utakmica za reprezentaciju (postigao tri gola) odigrao je 1960, tokom priprema i na olimpijskom turniru u Italiji (igrao tri utakmice), na kome je Jugoslavija osvojila dosad jedinu zlatnu medalju. Debitovao je 1. januara 1960. protiv Maroka (5:0) u Kazablanci, a poslednju utakmicu odigrao je 1. septembra 1960. protiv Bugarske (3:3) u Rimu.

Jedno vreme je bio trener u Crvenoj zvezdi, a dugi niz godina bio je sekretar Komisije za međunarodne poslove u FSJ i član Izvršnog odbora UEFA i FIFA. Napustio FSJ u vreme sankcija. To je bio njegov protest protiv uvođenja zabrane rada i sportistima. A pošto je bio sekretar Međunarodne komisije Fudbalskog saveza Jugoslavije, nije, praktično, ni imao šta da radi. Ta vrsta odnosa je potpuno zamrla. Tada je, sa 55 godina, penzionisan u našem savezu.

Od 1986. godine član je Međuklupske komisije Uefe i delegat na oko 200 utakmica, uključujući i finale Kupa šampiona u Štutgartu 1988. godine, kada je PSV boljim izvođenjem jedanaesteraca savladao Benfiku sa 0:0 / 6:5.