Lovrić Ljubomir

Rođen 28. maja 1920. u Novom Sadu, umro 26. avgusta 1994. u Beogradu.

Proslavio se prilikom debitovanja za državni tim, 18. maja 1939. na prijateljskoj utakmici protiv Engleske (2:1) u Beogradu, na kojoj je naša reprezentacija, velikim delom zahvaljujući i njegovim sjajnim odbranama, postigla najveći uspeh do drugog svetskog rata 1941.

Počeo je od 1934. da se razvija i brani u podmlatku, a postao je standardni prvotimac SK Jugoslavija – Beograd 1937. Posle drugog svetskog rata čuvao je mrežu FK Crvena zvezda-Beograd (1945-1952), sa kojom je 1951. osvojio prvenstvo, braneći na 241 zvaničnoj utakmici (primio 244 gola).

Uz pet utakmica za selekciju Beograda odigrao je i pet za reprezentaciju Jugoslavije (1939-1948) i primio 11 golova. Debitovao je na pomenutoj utakmici protiv Engleske (u prethodnoj, 11 dana ranije protiv Rumunije 0:1 u Bukureštu, bio je rezerva Glazeru i nije ulazio u igru), a poslednju utakmicu za nacionalni tim odigrao je 13. avgusta 1948. protiv Švedske (1:3) u Londonu, u finalu olimpijskog turnira i osvojio srebrnu medalju.

Bio je sportski novinar i radio u beogradskim listovima “Pravda” (1939-1941),”Mladost” (1945-1951) i “Borba” (1952-1959), a u penziju je otišao kao glavni urednik lista “Sport” – Beograd (1959-1980).

Kao član Izvršnog odbora Fudbalskog saveza Jugoslavije bio je član selektorske komisije (1959-1964) i samostalni savezni kapiten (1964 – sastavio 11 reprezentacija).