Kranjčar Zlatko

Rođen 15. novembra 1956. u Zagrebu, umro 1. marta 2021. u Zagrebu.

Sa 556 utakmica i 99 golova rekorder je zagrebačkog Dinama u ukupnom broju odigranih utakmica i broju pogodaka postignutim na prvoligaškim utakmicama.

Ponikao je medu omladincima zagrebačkih “plavih” i 1973. postao prvotimac, istakavši se efikasnom igrom, kao svestrani napadač. U dresu Dinama osvojio je državno prvenstvo 1982, a dvaput i trofej Fudbalskog kupa Jugoslavije (1980. i 1983).

Uz 19 utakmica i tri gola za omladinsku (1972-1975) i 11 utakmica i devet golova za mladu reprezentaciju Jugoslavije (1975-1976), odigrao je i 11 utakmica i postigao tri gola za najbolju selekciju Jugoslavije. Debitovao je 30. januara 1977. u prijateljskom susretu protiv Kolumbije (1:0) u Bogoti, a poslednju utakmicu odigrao je 12. novembra 1983. protiv Francuske (0:0) u Zagrebu.

Kad je 1984. napustio Dinamo, karijeru je nastavio u Austriji, u bečkom SK Rapidu i VSE St. Pölten. Sa SK Rapid Wien osvaja dva šampionata Austrije (1987, 1988), tri Kupa Austrije (1984, 1985. i 1987.) i tri Super Kupa (1984, 1986. i 1987.).

Kao trener vodio je hrvatske ligaše : Segestu (1993-95), Dinamo (1995-96), Slaven Belupo (1997), Samobor (1998), Marsoniju (2001), NK Zagreb (2001-02 i 2003-04) i NK Rijeka (2003-04), kao i inostrane klubove : austrijski Linz (1996), egipatski Al Massry (1999), slovenačku Muru (2000), Kroaciju Sesvete (2006-07), Al-Shaab Sharjah iz Ujedinjenih Emirata (2007), slovačku Dunajsku Stredu (2009), iranske timove Persepolis (2009) i Sepahan (2011-)

Selektor fudbalske reprezentacije Hrvatske (2004-06) koju je odveo na Svetsko prvenstvo 2006. u Nemačkoj, gde nije prošao grupnu fazu, te mu nije ponuđen novi ugovor.

Sedeo i na klupi reprezentacije Crne Gore u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo 2012. ali je u septembru 2011. nakon poraza od Velsa dobio otkaz, a nasledio ga je dotadašnji asistent Branko Brnović.