Kozlina Aleksandar

Rođen 20. decembra 1938. u Donjem Skradu (u Gorskom kotaru), umro 10. aprila 2013. u Novom Sadu.

Verovatno su se njegovi, nakon rata odselili u Panonsku niziju, gde je počeo igrati u juniorima “Vojvodine”, zatim za “Novi Sad”, a u sezoni 1958/59. prelazi u splitski “Hajduk”, u kojem je izborio reprezentativni status. U sezoni 1962/63. i pola iduće sezone ponovno je igrao za “kanarince” iz Novoga Sada, potom opet u “Hajduku” do 1966. godine.

Kozlina je bio nenadmašni tehničar, istinski žongler koji je s loptom mogao sve. Bio je ekstravagantan, kako je bio nežne građe zavrtao je gaćice (tu su modu brzo prihvatili svi igrači Hajduka), nosio je kopačke s velikim, uočljivim jezikom. Igrao je u tandemu s Antom Žanetićem, jedan su drugome tepali da su oni Real i Barca.

U dresu Hajduka zabeležio nastup na 177 utakmica (12 golova), 88 u prvenstvu (2 gola) i 13 u kupu (1 gol) u razdoblju od juna 1959. (debi Hajduk – Rijeka 6:2) do oktobra 1966. (poslednja u kupu Dinara – Hajduk 2:3).

Nakon toga je igrao u Belgiji i SR Nemačkoj, gde je sa najvišim ocenama diplomirao u čuvenoj trenerskoj školi “Sep Herberger” u Kelnu.

Devet puta igrao za reprezentaciju Jugoslavije, osvajač je zlatne olimpijske medalje iz Rima 1960. (nije igrao u finalu zbog povrede). Debitovao je 1. januara 1960. protiv Maroka u Casablanci (0:5), a poslednji put državni dres oblačio krajem 1961. protiv Indonezije (1:5) u Džakarti .

Po završetku igračke karijere Aca Prve trenerske korake odradio je u omladinskoj školi Novog Sada, a sa mladim kanarincima sada već daleke 1978. godine osvojio je Kup Jugoslavije, a u toj generaciji su bili takvi igrači kao Jovanić, Marić, Radaković …

Potom je dugo godina radio kao učitelj mlađih kategorija u omladinskoj školi FK Vojvodina, a jedno vreme asistirao Dušanu Draškoviću i Jovanu Kovrliji u radu sa prvim timom. Bio je trener juniorskog tima koji je prvi put u istoriji Kluba osvojio naslov na nacionalnom nivou. Bilo je to 1986 kada je Vojvodina pobedila Hajduka 3:1 u predigri finala Kupa Jugoslavije na Marakani. To je bilo treće finale junior Vojvodine koji su 1983 izgubili od Rijeke (0:3), 1985 od Vardara (2:3).

Pri kraju trenerske karijere vodio je ekipu Veternika, gde je utemeljio školu fudbala. Poslednjih nekoliko godina nije bio aktivan u fudbalu, ali je pratio sve što se događalo na fudbalskim terenima. Voleo je društvo i bio omiljen u svim sportskim krugovima.