Kojić Andreja

Rođen 28. avgusta 1896. u Beogradu, umro 7. jula 1952. u Beogradu.

Jedan od najboljih i najtalentovanijih fudbalera iz najstarije beogradske pionirske generacije, upamćen po izuzetnom drugarstvu i primernom sportskom ponašanju. Bio je napadač sa visokom tehnikom, odličnim udarcima s obe noge i izvanrednom elegancijom u igri.

Počeo je da igra sa 11 godina u podmlatku Srpskog mača – Beograd, a 1911, kao jedan od osnivača, obukao je “plavi” dres BSK – Beograd. Krajem 1915. krenuo je u izbeglištvo i preko Albanije i Krta, Italije, Tunisa i Alžira, stigao u Francusku, gde je igrao za Marsej, Eks an Provans i Bordo, a 1918. stigao je u Rim i igrao za Soko pro Roma.

Kad se vratio u domovinu, kao centarhalf branio je boje BSK-a do 1923, a onda je kao službenik Narodne banke bio premešten i igrao za Vojvodinu – Novi Sad, niški Sinđelić i šabačku Mačvu, a na kraju, već narušenog zdravlja, u Lešnici i Krupnju.

Uz sedam utakmica za gradsku selekciju Beograda, bio je član prve reprezentacije Jugoslavije (onda Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca) koja je debitovala na olimpijskom turniru 1920. u Anversu. Igrao je na drugoj utakmici 2. septembra 1920. u Anversu protiv Egipta (2:4) u ovkiru tzv. “utešnog turnira”, kad je u drugom delu zamenio Zagrepčanina Emila Peršku na mestu leve polutke.

Od fudbala se oprostio 12. jula 1937. kao 41-godišnjak, na proslavi SK Radojlović u Krupnju. Statističari su zabeležili da je odigrao oko 700 utakmica, s posebnom napomenom “da je bio drug i čovek o kome se uvek govorilo s iskrenim poštovanjem i ljubavi”.

Posle vrlo teškog životnog puta, umro je u Beogradu i sahranjen na Novom groblju, siromašan i sa malom penzijom, zaboravljen od nekadašnjih brojnih obožavalaca.