Jakšić Milovan

Rođen 21. septembra 1909. u Kolašinu (Crna Gora), umro 25. decembra 1953. u Aleksandriji, Egipat.

“El Gran Milovan” – to je bio sinonim za njegove odlične igre i za ono vreme veliki uspeh Jugoslavije na prvom Svetskom prvenstvu 1930. u Urugvaju, kada je stigla do polufinala (Brazil 2:1, Bolivija 4:0 i u polufinalu Urugvaj 1:6). Pored Francuske, Belgije i Rumunije, Jugoslavija je četvrta evropska reprezentacija koja je učestvovala u Montevideu, a zbog bojkota podsaveza iz Zagreba, Splita, Sarajeva i Subotice, ekipu su sačinjavali igrači beogradskih klubova.

Osrednjeg rasta, ali vrlo snažan, čvrst, sa dobrim refleksima, brzim reakcijama i, posebno, veoma hrabar, čuvao je do 1939. mrežu beogradskog SK Soko (posle 1931. nosio je ime BASK), odigravši oko 500 zvaničnih utakmica. U sezoni 1934/35. nekoliko meseci igrao je u Čehoslovačkoj i branio za SK Slavia Praha, a kao vojnik 1932. branio je gol SK Ilirije iz Ljubljane.

Pored 17 utakmica za gradsku selekciju Beograda, što je u ono vreme bilo značajno merilo kvaliteta, čuvao je mrežu nacionalnog tima Jugoslavije na devet utakmica (1930-1934). Debitovao je 13. aprila 1930. u prijateljskom susretu protiv Bugarske (6:1) u Beogradu, a od nacionalnog tima oprostio se 2. septembra 1934. na prijateljskoj utakmici protiv Čehoslovačke (1:3) u Pragu. U to vreme konkurencija među golmanima bila je vrlo velika: Spasić, Čulić, Demić, Glazer…

Učestvujući na prvom Svetskom prvenstvu 1930. u Urugvaju, branio je odlično na sve tri utakmice, a posebno se istakao u susretu protiv Brazila, posle koje ga je domaća štampa nazvala “El Gran Milovan”.

U fudbalu je ostao kao član i dugogodišnji predsednik ondašnjeg Saveza fudbalskih trenera Jugoslavije (1950-1953), kao i tehnički rukovodilac FK Crvena zvezda, za vreme čijeg je gostovanja u Egiptu, u zimu 1953. u Aleksandriji, podlegao iznenadnom srčanom udaru.