Bajić Milenko

Rođen 20. avgusta 1944. u selu Rešanovica, kraj Bosanskog Grahova, umro 25. aprila 2009. u Sarajevu.

Fudbalsku karijeru i najlepše godine života proveo je u FK Sarajevo, gde je stigao kao omladinac. Nastupao je u juniorskoj generaciji koju je sa klupe predvodio legendarni Franjo Lovrić, a najčešće je igrao na poziciji napadača.

Na toj poziciji se odlično snalazio, pa je dve godine uzastopno bio najbolji strelac juniorskog tima Sarajeva. Ipak, kada je napunio 19 godina, za njega nije bilo mesta u prvom timu, a pošto je hteo da igra, odlazi u Igman sa Ilidže, gde je proveo dve godine. Te dve sezone, koliko je nastupao u međuzonskoj ligi proveo je na poziciji štopera, a po terenima širom Bosne i Hercegovine je dodatno očvrsnuo i postao beskompromisan odbrambeni igrač, za kog su se počeli interesovati i klubovi iz višeg ranga.

Tako je u zimskoj pauzi sezone 1964/65,  na njegovu adresu stigla ponuda iz Novog Sada, od istoimenog prvoligaša. Bajić je bio pred potpisom ugovora, ali je u isto vrijeme stigla ponuda i sa Koševa. Zahvalio se Novosađanima i potpisom na trogodišnji ugovor, overio svoj povratak u matični klub. Bajić se tako na Koševo vratio u trenutku kada je Sarajevo bilo na pragu najvećeg dotadašnjeg uspeha, osvajanja titule vicešampiona. Pod palicom Abdulaha Gegića, bordo tim je na kraju završio kao drugoplasirani, a Milenko je u svojoj prvoj polusezoni upisao šest ligaških nastupa.

Već iduće sezone, Bajić postaje standardni prvotimac, a u pobedi od 4:1 nad ljubljanskom Olimpijom, u okviru 9. kola Prve lige, postiže svoj prvi i kasnije će se ispostaviti jedini gol za Sarajevo u zvaničnim susretima. Svoju punu afirmaciju, kao uostalom i većina igrača iz njegove generacije, Bajić ipak doživljava sezonu kasnije, kada sa Sarajevom postaje šampion Jugoslavije. Na početku te sezone, Svetozar Vujović odlazi na odsluženje vojnog roka, a u toku sezone i Ibrahim Biogradlić prestaje sa aktivnim igranjem fudbala, pa teret odbrane pada na leđa mladog trojca, Jesenković – Bajić – Muzurović, koji na čelu sa iskusnim Fazlagićem, sjajno odgovaraju svim zadacima i predvode Sarajevo do prve šampionske titule.

Zanimljivo, upravo Bajić je bio jedini igrač uz Mirsada Fazlagića i Boška Antića koji je u toj sezoni odigrao svih 30 prvenstvenih utakmica. Standardno dobre igre Bajića u odbrani, privukle su pažnju selektora jugoslovenske reprezentacije Rajka Mitića, a na reprezentativni debi je morao čekati sve do aprila 1970. godine, kada je na Koševu u prijateljskom duelu Jugoslavije i Austrije ubeležio svoj prvi nastup u plavom dresu. Zbog patološkog straha od letenja, morao je odbiti poziv za naredni nastup jugoslovenske reprezentacije, nakon čega ga je selektor Mitić obrisao sa spiska. Bajić je u dresu Sarajeva nastupao sve do leta 1972. godine, a ukupno je za Sarajevo zabeležio 223 nastupa u zvaničnim susretima, uz jedan postignuti pogodak.

Nakon Sarajeva odlazi u švajcarski Sion, gdje je nastupao tri sezone i potom okončao karijeru. Po završetku igračke karijere, vraća se u Sarajevo i radi kao trener u omladinskom pogonu, a kasnije, zajedno sa Boškom Antićem i Mirsadom Fazlagićem postaje član stručnog štaba tima sa Koševa, koji će 1985. doneti u Sarajevo drugu titulu prvaka Jugoslavije.

Preminuo 25. aprila 2009. godine u Sarajevu.